رد کردن لینک ها

زندگی متفاوت با سبک نئو کلاسیک

در طول تاریخ با توجه به شرایط اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و خردگرایی‌ها، سبک‌های مختلف در زمینه هنر و معماری ایجاد شدند. امروزه در ایران با توجه به موقعیت‌های اجتماعی، مکانی، ابعاد و متراژهای متفاوت، سلیقه‌های مختلفی برای انتخاب سبک وجود دارد. عده‌ای سبک اشرافی و تجملی کلاسیک را می‌پسندد و عده‌ای سادگی و انعطاف مدرنیسم را انتخاب می‌کنند. اما در این بین سبکی وجود دارد به نام نئوکلاسیک که سلیقه‌ی هر دو گروه را برآورده می‌کند.

تاریخچه و تعریف سبک نئوکلاسیک

در پی انتقاداتی که به مصرف گرایی و بی‌هویتی مدرنیسم شکل گرفت، سبک نئوکلاسیک با نگاهی به سبک کلاسیک متولد شد. حامیان این سبک معتقد بودند که برخلاف سبک کلاسیک که لایزال و دربرگیرنده هویت انسانی است و خصوصیات پایداری مانند تقارن، نظم، هماهنگی و تناسب دارد، مدرنیسم هیچ ارتباطی با انسان و خصوصیات روحی و فیزیکی او ندارد. بنابراین سبک نئوکلاسیک با نگاهی به سبک کلاسیک یونان و روم باستان و هدف غنی‌تر کردن زندگی، در نیمه‌های قرن هجدهم شکل گرفت.

آنها با ایمان به جاودانگی معماريِ کلاسیک، معتقد بودند که عناصر این سبک، با الهام از هارمونی عالم خلق شده‌اند و در خود طراوتی دارند که درهر جایی که مصرف شوند، آن را همراه خود خواهند داشت.  به همین دلیل است که معمولا افرادی از این سبک بهره می‌برند که دارای روحیه‌ی پرنشاطی باشند.

همچنین با انتقاد به مدرنیسم که عمده‌ی مصالح مصرفی آن، مصنوعی و پیش ساخته است، پایبندی سبک کلاسیک به مسائل زیست محیطی و استفاده از مصالح طبیعی را مزیت غیرقابل انکاری می‌دانند که با روح و روان انسان سازگارتر است.

معماران نئوکلاسیک معتقد به مقدس بودن نظامهاي کلاسیک هستند. بنابراین هر تغییري در این نظامها را صحیح نمی‌دانند. آنها معماري کلاسیک را منبع الهام خود قرار داده و این معماري را همان گونه که از نظر کالبدي بوده، براي احتیاجات امروز طراحی می کنند. البته با توجه به این نکته که در داخل این فرمهاي تاریخی، باید کلیه وسایل رفاهی امروزي تدارك دیده شود .

اولین سبک معماری غربی که وارد ایران شد، سبک نئوکلاسیک بود. این سبک در زمان سلطنت ناصرالدین شاه به سبب سفرهای مکرر وی به فرنگ و ورود معماران خارجی و معماران تحصیلکرده ایرانی در فرنگ، در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی به عنوان نمادی از تجدد وارد ایران شد و معماری ایران را تحت تأثیر خود قرار داد.

 می‌توان تعریف معماری نئوکلاسیک را این طور بیان کرد: «یک ساختمان با ویژگیها و جزئیات کلاسیک که در درون خود انعطاف‌پذیری و امکانات مدرن را داراست.»

ویژگی های ساختمانهای سبک نئوکلاسیک

این سبک باعث استقبال دوباره از شیوه‌های معماری کلاسیک و ابعاد متناسب ساختمان‌های یونان و روم باستان شد. نئوکلاسیک با ویژگی‌هایی همچون ابعاد بزرگ ساختمان‌ها، سادگی شکل‌های هندسی و دیوارها، استفاده از ستون و جزئیات شیوه‌های یونانی (به خصوص ستون‌بندی دوریک) شناخته می‌شود. البته برجسته‌کاری‌های معماری نئوکلاسیک، مسطح‌تر بوده و اغلب در داخل قاب و یا همان حاشیه‌های زینتی ساختمان قرار می‌گیرند و به صورت مستقل با سایر ویژگیها تکمیل می‌شوند.

در معماری نئوکلاسیک، گنبد و برج وجود ندارد. سقفها به صورت افقی و مسطح هستند. نمای ساختمان‌ها با توجه به موقعیت قرارگیری آنها در خیابان به دو صورت کلی طراحی می‌شوند. اگر در کنار خیابانِ عریضی ساخته شوند، دارای ستونها با تعداد زوج و فضاهای مابین با تعداد فرد هستند. برای عمق دادن به ساختمان ، از ایوان استفاده می‌شود و تصویر زیبایی برای شخص ناظر ایجاد می‌کند. اگر در خیابان با عرض کم قرار بگیرد به طوریکه ناظر از یک نقطه تمام ساختمان را نمی‌بیند، از نمای مسطح و طویل با خطوط افقی استفاده می‌کنند. دکور بیرونی ساختمان را تا جایی‌که می‌شود ساده طراحی می‌کنند و پنجره‌ها و درب را به گونه‌ای می‌سازند تا با یکدیگر تناسب داشته و کمال سبک کلاسیک را نشان دهند.

به‌طور کلی میتوان ویژگی‌های زیر را در بسیاری از نمونه‌های این سبک ببینیم:

  • بزرگی ابعاد ساختمان‌ها
  • خطوط مرتب و پیراسته
  • ظاهر منظم و ساده
  • سنتوری سه گوش (آذین بالای درب)
  • ستون‌های مستقل و بلند که ارتفاع آن‌ها به ارتفاع ساختمان می‌رسد و بیشتر به شیوه‌ی دوریک ساخته می‌شدند، اما گاهی هم از شیوه‌ی ایونی کمک می‌گرفتند.
  • پیاده کردن طرح ها و نمادهای معماری کلاسیک برای عملکرد های معاصر.

ویژگیهای اصلی معماری داخلی به سبک نئوکلاسیک

به طور کلی معماری داخلی به سبک نئوکلاسیک یعنی تلفیقی از المانهای مدرن با ویژگیهای کلاسیک. در داخل این نوع از ساختمانها تلاش می‌شود تا همزمان با ایجاد شکوه و عظمت ساختمان و رعایت تناسبات کلاسیک، امکانات جدید و مدرن را برای بهره و عملکرد گرایی بیشتر ، بکار برد. بنابراین ساختمانهایی برای این سبک مناسب هستند که متراژی بالا و سقفهای بلند داشته باشند؛ تا سرزندگی و نشاط بیشتری را برای ساکنین به ارمغان بیاورند.

سقف

تزئینات سقف تلفیقی از سادگی مدرنیسم و جزئیات پرکارِ کلاسیک است. به این صورت که با رعایت تناسبات هندسی سقفهایی با گچ‌بریهای ساده و کم حجم طراحی می‌شود. رنگ سقف معمولا روشن در نظر گرفته می‌شود تا فضا را وسیعتر و دلبازتر  نمایان کند.

دیوار

دیوارها عنصر مهمی در سبک نئوکلاسیک به شمار می‌آیند. آنها در این سبک باید بلند با پنجره‌های وسیع در نظر گرفته شوند تا شکوه فضا را تمام و کمال به بیننده القا کنند. دیوارها یا خود به صورت یک المان تزئینی در فضا عمل می‌کنند یا تکیه‌گاهی برای پنجره‌ها، تابلوها، کاغذ دیواری، آینه‌کاری، پتینه‌کاری و دیوارکوب هستند.

دیوارها در فضاهایی که وسعت بیشتری دارند، با المانهای عمودی تعریف می‌شوند تا فضا را با عظمت بیشتری نمایان کنند. در فضاهایی که عرض کمی دارند، از المانهای افقی استفاده می‌شود تا به تداوم حرکت کمک کنند.

کف

کف‌ها در قسمتهای مختلف ساختمان با توجه به کاربری‌های گوناگون، متفاوت هستند. استفاده از کف‌پوش چوبی و سنگی در این سبک بسیار متداول است. استفاده از حاشیه‌ها و ترکیب دو رنگ از سنگ در فضاهایی که وسعت بیشتری دارند و نقش‌های متنوع واترجت در فضاهای تقسیم و ورودی ها، جلوه زیبایی به فضاهای این سبک می‌دهد.

رنگ

در ایران از گذشته علاقه به هنر و زیبایی و استفاده از رنگهای متنوع در تمام متن زندگی ایرانیان نمود داشته است. از به کار گیری هنرشان در ظروف غذا خوری گرفته تا نقش نگاری بر سرای خانه، هر کدام بازگو کننده این موضوع است. اما در زندگی امروز به دلیل حرکت به سمت ماشینی شدن، شاهد کم‌رنگ شدن این دست‌مایه‌ی مهم که اثرات عمیقی بر روح و جان انسان می‌گذارد، هستیم.

در سبک نئوکلاسیک بر خلاف سبک کلاسیک و مدرن که اغلب تک رنگ هستند، در کنار استفاده از رنگهای خنثی و روشنی مانند کرم، بژ، خاکستری و طلایی، رنگهای خیره کننده‌ای مانند آبی، سبز، بنفش، قرمز و زرد به میزان کم مصرف می‌کنند تا دوباره نشاط و زیبایی را به فضاهای مهمی مانند خانه به ارمغان بیاورند.

متریال

در سبک نئوکلاسیک طراحی فضای داخلی در مقایسه با سبک کلاسیک منعطف‌تر است.در این ساختمانها از متریال‌هایی مانند انواع چوب ، سنگ تزئینی، آجر و حتی ترکیب مواد طبیعی با مصنوعات استفاده می‌کنند.البته گاهی به میزان کم از متریال‌های گرانبهایی مثل ورق‌های طلا هم استفاده می‌شود.

نورپردازی

در فضاهای طراحی شده به سبک نئوکلاسیک باید فضا روشن باشد تا شکوه فضا بیش از پیش نمایان شود. بنابراین به نورپردازی با لوستر، لامپ های بلند روی زمین ، گلدان های تزئینی ، لامپ های کوتاه رومیزی و آباژور نیاز هست. نکته مهم این است که همه‌ی لامپ ها باید به صورت متقارن قرار بگیرند مثلا در هر دو طرف مبل ، روی میزهای تخت خواب ، در دو طرف آینه همچنین می‌توان از عناصری مانند آویز و المان های کریستالی برای تزئین لوستر خود انتخاب کرد. اما در اتاق خواب ، اتاق نشیمن یا اتاق نهارخوری می‌توان از  یک لوستر لوکس و بزرگ به عنوان نقطه کانونی در دکوراسیون و مرکز توجهات استفاده شود.

 

مبلمان و اکسسوری

در طراحی فضای داخلی به سبک نئوکلاسیک بهتر است که به لحاظ زیبایی بصری، به صورت سبک مینیمال، فقط از مبلمان و وسایلی استفاده شود که ضروریست.

در این سبک می‌توان هم از  مبل راحتی و هم از مبل کلاسیک استفاده کنیم. البته باید به این نکته توجه داشت که مبلمان دارای تزئینات اضافه نباشد . همچنین می‌توان با توجه به سلیقه کاربر، از مبلمان و اکسسوری‌های کلاسیک یا مدرن و یا تلفیقی از هر دو استفاده کرد به این منظور می‌توان از طراحی های مدرن با متریال کلاسیک و یا بالعکس بهره برد.

دکوراسیون در سبک نئوکلاسیک در عین مجلل بودن، نسبت به سبک کلاسیک منعطف‌تر است. می‌توان برای مبلمان و پرده از پارچه‌هایی با طرح کلاسیک یا مدرن با نقش ساده و رنگهای روشن و خنثی استفاده کرد و در مقابل از کوسن‌هایی با رنگ تند یا گلدار بهره برد.  

شومینه یکی از لوازم جانبی شیک در سبک نئوکلاسیک است که به صورت واقعی یا مصنوعی استفاده می‌شود و می‌توان آن را با تزئینات ساده، برجسته کرد.

سطوح آینه‌کاری شده با طرحها و مدلهای متفاوت در فضای داخلی نئوکلاسیک، بسیار رایج است و سبب وسعت بیشتر و روشن‌تر شدن محیط می‌شود.

حرف آخر

در پایان باید به این نکته اذعان داشت که طراحی به سبک نئوکلاسیک، هر سلیقه‌ای ‌را در بر می‌گیرد. می‌توان گفت این سبک، طرح جامعی است که به دلیل آزادی عمل برای انتخاب و استفاده از ویژگیهای مدرن و کلاسیک، نظر هر بیننده‌ای را جلب می‌کند.

به گفتگو بپیوندید

از ما بپرسید